تمنا

بیهوده در پی روشن چشمانش                    شبهای بی ستاره سحر کردم

بی حاصل از پی  لحظه  دیدار                       جمله های عاشقانه بر  کردم

در حصار آن نگاه مست وخمار                       اثر ازمهربانی و محبت نیست

سنگ میکشد به سینه جای دل                    سبب این  همه  تمنا چیست

دل   هرزه  گرد   دیوانه                                 به کجا کشانده ای دوباره مرا

سینه ام سوخت زآتش هوست                     واله ام  کرده ای  دوباره  چرا

تا به کی اسیر فکر وخیال                              تا کجا در اندیشه های محال

خوار گشتی در این شب هجران                     تا به کی به فکر صبح وصال

خسته ام  خسته زین همه افسانه                 بس کن ای دل  ای دل مجنون

تا  به  کی  مرا  بگریانی                                اشک چشمم کشانده ای در خون

(بابک چترایی)

دیدگاهتان را بنویسید