***** سروی که آشو زرتشت کاشت، کمر خم نخواهد کرد !

“سرو” (Cupressaceae) در زبان پهلوی “Sarv” یا “سروب” درختی همیشه سبز و شاداب از راسته ی بازدانگان، از تیره ی “مخروطیان” (pinophyta) با برگ های سبز همیشگی، از رستنی های بومی گستره ی فلات ایران است. چوب “سرو” سفید و در برخی گونه ها، زرد رنگ است و گه گاه به سرخی می رود و البته بوی خوش آیندی داشته و بسیار استوار و گرانبها است. میوه ی “سرو” همانند میوه ی کاج بوده ولی کوچک تر از آن و به اندازه یک فندوق، مخروطی شکل و دارای بویی تند و خوشایند است. بلندی درخت سرو تا 25 متر و محیط تنه اش تا 2 متر هم می رسد. در جهان بیش از 130 گونه از درخت سرو از 18 جنس گوناگون شناسایی شده، اما هم چنان نام آورترین گونه ی درخت “سرو” در جهان، سرو پر آوازه ی ایران، نامور به “سرو شیراز” یا “سرو ناز” (Cupressaceae Sempervirens) است که خواهان بسیار دارد.

دیدگاهتان را بنویسید