چند عامل اصلی تخریب در کوهستان

امروزه بشر با وجود پیشرفت های زیادی که در بستر محیطی خود ایجاد کرده، قافل از وجود کودک درونی و یک آرامش برای زندگی کردن است و اغلب آرامش را تنها در پیشرفت و داشتن امکانات و خواسته های هر چند غیر ضروری می داند! اما فاجعه این است که ما فراموش کرده ایم که، مادر زندگی بخش ما همین طبیعت است نه شاید طبیعت های مصنوعی اطراف ما بلکه سخن از طبیعت ها بکری است که هر چند از دست تخریب های آدمی به دور نمانده اند ولی باز هم به ما نشاط و سرمستی می دهند و یکی از این طبیعت های بکر کوه ها هستند که با چنان عظمتی سر به آسمان آبی فر برده اند و ما همچنان غافلیم!

در این مقاله سعی بر آن داریم که نکته هایی ظریف اما کاربردی را در بیان حفاظت از طبیعت بکر اطرافمان بیان کنیم تا شاید هشداری باشد در بلوغ اندیشه های بیدار …

چند عامل اصلی در تخریب کوهستان :

1. چرای دام : مطابق آمار رسمی، در مراتع ایران به طور میانگین 2.5 برابر ظرفیت تولید علوفه دام وجود دارد.

2. ساخت و ساز : جاده سازی غیر اصولی و معدن کاوی، سبب رانش دامنه ها و تخریب گسترده پوشش گیاهی می شود. ساختمان سازی و زمین خواری در کوهستان به ویژه در نزدیک شهرهای بزرگ و ییلاق یک عامل بزرگ تخریب منابع طبیعی ملی در کشور ماست.

3. آتش سوزی : این عامل نابودگر که متاسفانه در سال های اخیر معادل 30 درصد از جنگل ها و مراتع کشور ما را به سمت نابودی کشانده است و شاید در بسیاری از موارد خود ما عامل اصلی آن شده ایم. هر چند گاه برای داشتن زمین های کشاورزی در جنگل هایی که بخشی از میراث ماندگار و ملی هر یک از آدمیان است.

4. گردشگری ناسالم : استفاده تفریحی نابه جا نه تنها از محیط کوهستان و بلکه از تمامی جاذبه های طبیعی و گردشگری که با ریخت و پاش زباله، آلوده سازی چشمه ها و رودخانه ها، چیدن گل و سبزی، افروختن آتش و موارد مشابه همراه است و به ویژه افزایش و زیاد شدن میل به گردشگری که در سال های اخیر به یک عامل قابل توجه در تخریب کوهستان و محیط های گردشگری بدل شده است.

بتهوون در مورد کوهستان می گوید : «در این دنیا هیچ کس به اندازه من ییلاق را دوست ندارد، هر درخت به اندازه یک انسان برایم عزیز و دوست داشتنی است. ای خدای توانا من در جنگل ها خوشبختم، خوشبخت در جنگل ها که در آن هر درختی به قدرت سخن می گوید. خداوندا این چه عظمتی است؟! این جا در این جنگل ها و بر روی این کوه ها آرامش است، آرامشی که در آن باید به تو خدمت کرد.»

دیدگاهتان را بنویسید